کلبه کوچولوی عشق

X

کلبه کوچولوی عشق


	یادی از گذشته یادی از گذشته اکنون منم که در این خلوت و سکوت ای شهر پر خروش٬ ترا یاد می کنم دل بسته ام به او و تو او را عزیز دار من باخیال او دل خود شاد می کنم. فروغ فرخ زاد \|+\| نوشته شده توسط ناناز در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 \|


	هی فلانی ، زندگی شاید همین باشد ؟ هی فلانی ٬ زندگی باید همین باشد ؟ زندگی شاید همین باشد؟ یک فریب ساده و کوچک آن هم از دست عزیزی که دنیا را جز برای او و جز با او نمی خواهی. من گمانم زندگی باید همین باشد. مهدی اخوان ثالث \|+\| نوشته شده توسط ناناز در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 \|


	قشنگ قشنگ قشنگ یعنی چه ؟ قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه ی اشکال وعشق٬تنها عشق ترا به گرمی یک سیب می کند مانوس. و عشق ٬ تنها عشق مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد ٬ مرا رساند به امکان یک پرنده شدن. سهراب سپهری \|+\| نوشته شده توسط ناناز در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 \|


	صبر تلخ صبر تلخ من ز خود می سوزم همچو خون من کاندر تب من بی که فریادی از این قلب صبور بچکد در شب من بسته پیمان گویی با سکوتی لب من احمد شاملو \|+\| نوشته شده توسط ناناز در شنبه هفتم اردیبهشت 1387 \|


	رانده رانده دست بردار از این هیکل غم که ز ویرانی خویش است آباد. دست بردار٬که تاریکم و سرد چون فرو مرده چراغ از دم باد. دست بردار٬ ز تو در عجبم به در بسته چه می کوبی سر. نیست ٬می دانی٬در خانه کسی سر فرو می کوبی باز به در. زنده ٬وین گونه به غم خفته ام در تابوت. حرف ها دارم در دل می گزم لب به سکوت. دست بردار که گر خاموشم با لبم هر نفسی فریاد است . به نظر هر شب و روزم سالی است گر چه خود عمر به چشمم باد است احمد شاملو \|+\| نوشته شده توسط ناناز در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387 \|


	ارزش دلشکستگی ارزش دلشکستگی آن حرف که از دلت غمی بگشاید در صحبت دل شکستگان می باید هرشیشه که بشکند ندارد قیمت جز شیشه ی دل که قیمتش افزاید شیخ بهایی \|+\| نوشته شده توسط ناناز در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 \|


	غم دنیا غم دنیا با دل گفتم به عالم کون و فساد تا چند خورم غم ٬تنم از پا افتاد دل گفت تو نزدیک بمرگی چه غمست بیچاره کسی که ایندم از مادر زاد شیخ بهایی \|+\| نوشته شده توسط ناناز در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 \|


	گره گره فردا اگر از راه نمی آمد من تا ابد کنار تو می ماندم من تا ابد ترانه ی عشقم را در آفتاب عشق تو می خواندم رازی درون سینه ی من می سوخت می خواستم که با تو سخن گوید اما صدایم از گره کوته بود در سایه ی بوته ٬ هیچ نمی روید! باری دگر نگاه پریشانم برگشت لال و خسته به سوی تو می خواستم که با توسخن گوید اما خموش ماند به روی تو دستی درون سینه ی من می ریخت سرب سکوت و دانه ی خاموشی من خسته زین کشاکش درد آلود رفتم به سوی شهر فراموشی بردم ز یاد ٬اندوه فردا را گفتم :سفر فسانه ی تلخی بود فروغ فرخ زاد \|+\| نوشته شده توسط ناناز در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 \|


	قهر قهر تو که مرا به پرده ها کشیده ای چگونه ره نبرده ای به راز من ؟ گذشتم از تن تو ز آنکه در جهان تنی نبود مقصد نیاز من اگر بسویت این چنین دویده ام به عشقْ عاشقم نه بر وصال تو به ظلمت شبان بی فروغ من خیال عشقْ خوشتر از خیال تو فروغ فرخ زاد \|+\| نوشته شده توسط ناناز در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 \|