تبليغاتX
کلبه کوچولوی عشق
 کاش کسی فریاد های پنجره را می شنید
باز هم می خوانم

     و با نجوای عاشقانه

          تو را صدا می زنم

                  نمی دانم چرا ولی .............

  هنوز به یاد تو اشک هایم را

    به غروب هدیه می کنم

           کاش کسی فریاد های پنجره را می شنید

دل نوشته های علیwww.giutarshekaste.blogfa.com

|+| نوشته شده توسط در شنبه سی و یکم فروردین 1387  |
 شوریده

 

شوریده

چنین دارم از پیر داننده یاد

که شوریده ای سر به صحرا نهاد

پدر در فراقش نخورد و نخفت

پسر را ملامت بکردند و گفت:

"از آن گه که یارم کس خویش خواند

دگر با کَسَم آشنایی نماند

به حقٌش که تا حق جمالم نمود

دگرهر چه دیدم خیالم نمود"

سعدی                            

|+| نوشته شده توسط ناناز در شنبه سی و یکم فروردین 1387  |
 جمال

 

جمال

پر طاووس در اوراق مصاحف دیدم

گفتم این مرتبه از قدر تو می بینم بیش

گفت خاموش که هر کس که جمالی دارد

هر کجا پای نهد دست ندارندش پیش 

سعدی                            

|+| نوشته شده توسط ناناز در شنبه سی و یکم فروردین 1387  |
 نیکی دل

 

نیکی دل

ای دل اول قدم نیک دلان

با بد ونیک جهان ساختن است

صفت پیشروان ره عقل

آز را پشت سر انداختن است

ای که با چرخ همی بازی نرد

بردن اینجا همه را باختن است

اهر من را به هوس دست نبوس

که اندر اندیشه ی تیغ آختن است

عجب از گم شدگان نیست عجب

دیو را دیدن و نشناختن است

تو زبون تن خاکی و چو باد

توسن عمرتو در تاختن است

دل ویرانه عمارت کردن

خوشتر از کاخ بر افراختن است

                                          پروین اعتصامی

|+| نوشته شده توسط ناناز در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387  |
 مرگ

مرگ

و نترسیم از مرگ

مرگ پایان کبوتر نیست.

مرگ وارونه ی یک زنجیر نیست.

مرگ در ذهن اقاقی جاری است.

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.

مرگ در ذات شب دهکده  از صبح سخن می گوید.

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان .

مرگ درحنجرهی سرخ-گلو می خواند.

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.

مرگ گاهی ریحان می چیند.

مرگ گاهی ودکا می نوشد.

گاه درسایه نشسته است و به ما می نگرد.

وهمه می دانیم

ریه های لذت ٬پر اکسیژن مرگ است.

                                                          سهراب سپهری

|+| نوشته شده توسط ناناز در پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387  |
 اندوه
 

اندوه

در جذبه ای که حاصل زیبایی شب است

رویای دور دست تو نزدیک می شود

بوی تو موج میزند آنجا٬به روی آب

چشم تو می درخشد و تاریک می شود

 

بیچاره دل که با همه امید و اشتیاق

بشکست و شد بدست تو زندان عشق من

در شط خویش رفتی و رفتی از این دیار

ای شاخه ی شکسته ز طوفان عشق من

                                                               فروغ فرخ زاد

|+| نوشته شده توسط ناناز در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387  |
 
 
بالا