کلبه کوچولوی عشق

X

کلبه کوچولوی عشق


	بهار بهار از فروغ لاله آتشین زیر پا دارد بهار چون گل رعنا خزان را در قفا دارد بهار با کمال آشنایی می رسد بیگانه وار گوییا بویی از آن ناآشنا دارد بهار گوش گل از شبنم غفلت گران گردیده است ورنه در هر پرده ای چندین نوا دارد بهار گرچه گوهر می فشاند در کنار خار وخس جبهه ای دائم تر از شرم سخا دارد بهار خاکیان را از شکر خواب عدم بیدار کرد سر خط جان بخشی از صبح جزا دارد بهار در دو صاف عالم امکان به هم آمیخته است آب ها نا صاف باشد تا صفا دارد بهار صائب تبریزی \|+\| نوشته شده توسط ناناز در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 \|


	دوست داشتن دوست داشتن آری ٬آغاز دوست داشتن است گر چه پایان راه ناپیداست من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست فروغ فرخ زاد \|+\| نوشته شده توسط ناناز در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 \|


	دچار دچار چرا گرفته دلت ٬مثل آن که تنهایی چقدر هم تنها! خیال می کنم دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی دچار یعنی عاشق وفکر کن چه تنهاست اگر که ماهی کوچک٬دچار آبی دریای بی کران باشد. سهراب سپهری \|+\| نوشته شده توسط ناناز در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386 \|


	دیدار تلخ دیدار تلخ به زمین می زنی و می شکنی عاقبت شیشه ی امیدی را سخت مغروری و می سازی سرد در دلی ,آتش جاویدی را دیدمت وای چه دیداری,وای این چه دیدار دل آزاری بود بی گمان برده ای از یاد آن عهد که مرا با تو سرو کاری بود این چه عشقی است که در دل دارم من از این عشق چه حاصل دارم می گریزی ز من و در طلبت باز هم کوشش باطل دارم باز لب های عطش کرده ی من عشق سوزان تو را می جوید می تپد قلبم و با هر تپشی قصه ی عشق تو را می گوید بخت اگر از تو جدایم کرده می گشایم گره از بخت,چه باک ترسم این عشق سرانجام مرا بکشدتا به سرا پرده ی ,خاک خلوت خالی و خاموش مرا تو پر از خاطره کردی ,ای مرد شعر من شعله احساس من است تو مرا شاعره کردی ,ای مرد آتش عشق به چشمت یک دم جلوه ای کرد وسرابی گردید تا مرا واله و بی سامان دید نقش افتاده بر آبی گردید.... سینه ای ,تا که بر آن سر بنهم دامنی,تا که بر آن ریزم اشک آه,ای آنکه غم عشقت نیست می برم بر تو و بر قلبت رشک به زمین می زنی و می شکنی عاقبت شیشه ی امیدی را سخت مغروری ومی سازی سرد دردلی,آتش جاویدی را فروغ فرخ زاد \|+\| نوشته شده توسط ناناز در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 \|


	همراه همراه تنها در بی چراغی شبها می رفتم . دست هایم از یاد مشعل ها تهی شده بود. همه ستارهایم به تاریکی رفته بود. مشت من ساقه ی خشک تپش ها را می فشرد. لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود. تنها می رفتم ,می شنوی تنها ؟تنها. من ازشادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم . آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند, درها عبور غمناک مرا می جستند. و من می رفتم ,می رفتم تا در پایان خودم فرو افتم . ناگهان,تو از بیراهه ی لحظه ها ,میان دو تاریکی ,به من پیوستی . صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت در آمیخت. همه تپش هایم از آن تو باد,چهره به شب پیوسته ! همه تپش هایم. من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام تا در خط های عصیانی پیکرت شعله ی گمشده را بربایم . دستم را به سراسر شب کشیدم , زمزمه نیایش در بیداری انگشتانم تراوید . خوشه ی فضا را فشردم, قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید. و سر انجام در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم. میان ما سرگردانی بیابان هاست. بی چراغی شب ها,بستر خاکی غربت ها,فراموشی آتش هاست. میان ما "هزار و یک شب "جست و جو هاست. سهراب سپهری \|+\| نوشته شده توسط ناناز در یکشنبه نوزدهم اسفند 1386 \|


	عادت این شعر را به دوست خوبی که ازم خواسته بود بیشتر از قیصر امین پور بنویسم تقدیم می کنم امیدوارم چون من از این شعر خوشش بیاید عادت بشوی این گرد از آیینه ی خویش به رغم عادت دیرینه ی خویش رها کن اندکی آیینه ها را دمی بنگر درون سینه ی خویش قیصر امین پور \|+\| نوشته شده توسط ناناز در شنبه هجدهم اسفند 1386 \|


	کوچ تلخ کوچ تلخ همیشه عاشق کوچ پرستو ها بودم .عاشق پرواز دسته جمعی و نظم زیبایی که در ان به چشم می خوره. همیشه بعد از که پرستو رفتن دلم براشون تنگ میشه برای مهربونی نگاهشون و صداقت وجودیشون . پشت پنجره اتاقم می شینم و روزهای بدون پرستو را طی می کنم و منتظرم روزی پرستو ها برگردند. همیشه تو این انتظار ها به یاد کوچی می افتم که هیچ بازگشتی نذاشت . کوچی که به سوی ابدیت بود .کوچ زیباترین بندگان خدا . کوچ تلخی که ما آدما فقط در سکوتی تلخ نظاره گر آن بودیم . پرستوها ی عاشق ما برای همیشه به سرزمینی رفتند که هیچ زمستانی در آن نیست. رحلت رسول اکرم (ص) شهادت حضرت امام حسن مجتبی(ص) شهادت امام الغربا حضرت امام رضا (ص) را به تمام مسلمانان جهان تسلیت عرض می کنم. \|+\| نوشته شده توسط ناناز در پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386 \|


	ای عشق ای عشق دستی ز کرم به شانه ی ما نزدی بالی به هوای دانه ی ما نزدی دیری است دلم چشم به راهت دارد ای عشق, سری به خانه ی ما نزدی قیصر امین پور \|+\| نوشته شده توسط ناناز در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386 \|


	عاشقی عاشقی عاشقی یعنی اسیر دل شدن با هزاران درد وغم یکی شدن عاشقی یعنی طلوع زندگی با صداقت همنشین گل شدن عاشقی یعنی که شب ها تا سحر غرق در دنیای روویاها شدن عاشقی یعنی تحمل انتظار مثل ماه اسمان تنها شدن عاشقی یعنی دو دیده تا ابد پر ز گوهرهای دریایی شدن منصوره بامیان \|+\| نوشته شده توسط ناناز در شنبه یازدهم اسفند 1386 \|