نه وصل ممکن نیست,

همیشه فاصله ای هست.

اگر جه منحنی آب بالش خوبی است

برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر,

همیشه فاصله ایی هست.

دچار باید بود

وگرنه زمزه ی حیرت میان دو حرف

حرام خواهد شد.

و عشق

سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست.

و عشق

صدای فاصله هاست.

صدای فاصله هایی که

-غرق ابهامند

-نه ,

صدای فاصله های که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر.

همیشه عاشق تنهاست.

و دست عاشق در دست ترد ثانیه هاست.

و او و ثانیه ها می روند آن طرف روز.

و او و ثانیه ها روی نور می خوابند.

و خوب میداندد

که هیچ ماهی هرگز

هزار و یک گره ی رودخانه را نگشود.

                                               سهراب سپهری

و آن نازنین پیاله ی دلخواه راه٬ دریغ

برخاک ریختیم!

جان من و تو تشنه ی این پیوند مهر بود٬

دردا که جان تشنه ی خود را گداختیم

بس دردناک بود جدایی میان ما

از هم جدا شدیم و بدین درد سوختیم

دیدار ما آن همه شوق و امید داشت

اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت

و آن عشق نازنین که میان من و تو بود

دردا که چون جوانی ما پایمال گشت

با آن همه نیاز که من داشتم به تو٬

پرهیز عاشقانه ی من ناگزیر بود

من بارها به سوی تو باز آمدم ولی

هر بار دیر بود

اینک من و توئیم دو تنهای بی نصیب

هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش

سرگشته در کشاکش طوفان روزگار٬

گم کرده همچون آدم و حوا بهشت خویش!

                                                                  هوشنگ ابتهاج

انگليسي                      I LOVE YOU

آلمانی                         ICE  LIEBE  DICH

ایتالیا                           TI   AMO SZERETLEK

 یونان                          TEQIERO

  اسپانیا                       TEBIA LUBLU

 ژاپن                            watashi-Anatao-AI shitemasu

 هندی                          Hu chahu chhu

ترکی                            seni seviyorum

 روسی                         IK heb ie lief

 پرتغالی                         TE   Amo

 چین                            Goy- oi- nai

        و هم نورد افق های دور باید شد

و گاه در رگ یک حرف خیمه باید زد

                    عبور باید کرد

           سهراب سپهری

آيا، به بيگناهي ماهي،

- ( بغضم نمي گذارد، تا حرف خويش را

از تنگناي سينه بر آرم ! )

گر اين تپنده در قفس پنجه هاي تو،

اين قلب بر جهنده،

آه، اين هنوز زنده لرزنده،

اينجا، كنار تابه !

در كام تان گواراست ؛

حرفي دگر ندارم ! ...

                                   فریدون مشیری

گو بترواد غم، تشنه سبويي تو. افتد گل، بويي تو.

اين پيچك شوق، آبش ده، سيرابش كن. آن كودك ترس،

قصه بخوان، خوابش كن.

اين لاله هوش، از ساقه بچين. پرپر شد، بشود. چشم خدا تر شد، بشود.

و خدا از تو نه بالاتر. ني، تنهاتر، تنهاتر.

بالاها، پستي ها يكسان بين. پيدا نه، پنهان بين.

بالي نيست، آيت پروازي هست. كس نيست، رشته آوازي هست.

پژواكي: رؤياي پر زد رفت. شلپويي: رازي بود، در زد رفت.

انديشه: كاهي بود، در آخور ما كردند. تنهايي: آبشخور ما كردند.

اين آب روان، ما ساده تريم. اين سايه، افتاده تريم.

نه تو مي پايي، و نه من، ديده تر بگشا. مرگ آمد، در بگشا.

                             سهراب سپهری

و زخم های من همه از عشق است

رفتگر یعنی کسی که آلودگی ها را می برد و پاک میکند پس همه ی مردم رفتگرند.

من پاییز را جارو میکنم.زمستان را پارو میکنم و تابستان را می شویم تا همیشه بهار باشد

من رفتگرم .

آفتاب و آب و باد همکاران من هستند. اما من هر روز صبح زودتر از خورشید از خواب بر میخیزم و به سر کار می روم

خورشید هم رفتگر است.او هم هر روز صبح بر میخیزد و زباله های تیره ی شب را از کوچه های شهر جارو می کند.

اگر دیگران چند روز نباشند. زباله ی کمتری تولد میشود ولی اگر من چند روزنباشم زندگی مردم زیر زباله ها دفن خواهد شد.

میترسم روزی برسد که کره ی زمنی به یک کیسه ی زباله بزرگ تبدیل شود .آن وقت دیگر کاری از من ساخته نیست. اگر آن روز برسد ٬باید یک رفتگر مریخی بیاید٬کره ی زمین را بردارد و در سفینه ی حمل زباله بیندازد و آن را ببرد تا در کوره ی خورشید بریزد.

من هر شب به در خانه ها میروم و باله ها را جمع می کنم اما کاش می توانستم دل های بعضی از آدم ها را هم آب و جارو کنم تا خودشان را برتر از دیگران ندانند

                                               قیصر امین پور

در منی و این همه ز من جدا

با منی و دیده ات بسوی غیر

بهر من نمانده راه گفت گو

تو نشسته گرم گفتگوی غیر

غرق غم٬دلم به سینه می تپد

با تو بی قرار وبی تو بی قرار

وای از آن دمی که بی خبر زمن

بر کشی تو رخت خویش از این دیار

سایه ی توام به هر کجا روی

سر نهاده ام به زیر پای تو

چون تودر جهان نجسته ام هنوز

تا که برگزینمش به جای تو

شادی وغم منی به حیرتم

خواهم از تو....در تو آورم پناه

موج وحشی ام که بی خبر ز خویش

گشته ام اسیر جذبه های ماه

گفتی ازتو بگسلم....دریغ ودرد

رشته ی وفا مگر گسستنی است؟

بگسلم ز خویش و از تونگسلم

عهد عاشقان مگر شکستنی است؟

دیدمت شبی به خواب وسرخوشم

وه ....مگر به خوابها ببینمت

غنچه نیستی که مست اشتیاق

خیزم و ز شاخه ها بچینمت

شعله میکشد به ظلمت شبم

آتش کبود دیدگان تو

ره مبند...بلکه ره برم به شوق

در سراچه ی غم نهان تو

                                          فروغ فرخ زاد

نه وصل ممکن نیست,

همیشه فاصله ای هست.

اگر جه منحنی آب بالش خوبی است

برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر,

همیشه فاصله ایی هست.

دچار باید بود

وگرنه زمزه ی حیرت میان دو حرف

حرام خواهد شد.

و عشق

سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست.

و عشق

صدای فاصله هاست.

صدای فاصله هایی که

-غرق ابهامند

-نه ,

صدای فاصله های که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر.

همیشه عاشق تنهاست.

و دست عاشق در دست ترد ثانیه هاست.

و او و ثانیه ها می روند آن طرف روز.

و او و ثانیه ها روی نور می خوابند.

و خوب میداندد

که هیچ ماهی هرگز

هزار و یک گره ی رودخانه را نگشود.

                                               سهراب سپهری